Fate & Candy : 21/11/12

posted on 21 Nov 2012 21:19 by fairdy
ผมกลับมาบ่นอีกครั้ง เกี่ยวกับงานในช่วงนี้ฮะ.....
ตอนนี้งานโรงเรียนของผมกำลังจะจัดขึ้นและตัวผมเองก็ได้รับเลือกให้เป็นตัวแทนไปพูดภาษาจีนบนปะรำพิธี
ตอนแรกก็ดีในอยู่หรอกครับ แต่พอมองงานที่ตัวเองต้องลงมือทำก็เล่นเอาท้อแท้และหัวหมุนเป็นการใหญ่ เพราะผมยังต้องแต่งเรียงความวันพ่อ เพื่อเอาไปใช้พูดสุนทรพจน์ในอาทิตย์ถัดไปด้วย งานนี้ผมตัวติดกับนาฬิกาจนจะกินกันแทนข้าวอยู่แล้วครับ...
ถ้าให้อ่านภาษาจีนแบบมีโพยยังพอว่า นี่เล่นเอาหนึ่งหน้าเอสี่มาให้แล้วบอกต้องท่องจำห้ามใช้ชีท...ถ้าการบ้านไม่เยอะผมรับประกันผมทำได้แน่...แต่แบบว่ากำลังใจไม่พอครับ
ขอบคุณคุณครูทุกท่านนะครับที่ไว้ใจผมให้ทำหน้าที่ที่สำคัญหลายอย่าง ทั้งๆ ที่ผมก็ไม่ได้ทำได้ดีเลิศ หรือเพอเฟ็กซ์เกินกว่าคนทั่วไปสักเท่าไหร่
ขอบคุณคุณพ่อและคุณแม่ที่คอยมอบโอกาสดีดีแก่ผมเสมอ ผมสัญญาว่าผมจะทำให้ดีที่สุดครับ
I'll do that best! I promise.

Fate & Candy :19/11/12

posted on 19 Nov 2012 22:27 by fairdy
กลับมาแล้วล่ะนะ ผมน่ะ....
อัพล่าสุดคือปีที่แล้วเดือน 7...
นี่ผมไม่ได้เขียนไดอารี่ของตัวเองมาข้ามปีเลยรึนี่ = =
สิ่งต่างๆ รอบตัวของผมเริ่มเปลี่ยนไป
จากวันวานจนถึงวันนี้
ทั้งร่างกาย จิตใจ ความรู้สึก ทุกอย่างเปลี่ยนไปมาก....มากเสียจนผมเริ่มหวาดกลัวอนาคตที่กำลังจะเดินเข้ามา
เริ่มหวาดกลัวว่าจะทำอย่างที่ตัวเองหวังไว้ได้ไหม? อนาคตอีกไม่ไกลแล้ว อีกไม่นาน...การเตรียมตัวสอบเป็นเรื่องที่สำคัญ แต่สำหรับการ์ตูนและนิยายก็ล้วนมีความหมายต่อชีวิตผมทั้งสิ้น....
เมื่อเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนจุดหนึ่งที่จำเป็นต้องเลือกเพียงหนึ่งเดียว...
การตัดสินใจที่ยากลำบาก...หากเลือกอนาคตจะสูญเสียตัวตน แต่หากเลือกตัวตน จะไม่มีอนาคตอีกต่อไป....
พออยู่ม.3 งานทุกอย่างก็เริ่มประเดประดังเข้ามา ไม่ได้เรียนชิวๆ แบบสมัยม.1 , 2 ที่ยังทำตัวเป็นเด็กน้อยสนุกกับวัยรุ่นเริ่มต้น ทั้งเรื่องเพื่อนและเรื่องความรัก....
ผมเริ่มจะบ่นเหมือนลุงแก่ๆ เข้าไปทุกทีแล้วสินะ....แต่เอาเถอะ ยังไงการบ่นก็คือบ่นอยู่วันยังค่ำ
ความฝันที่ตั้งใจแน่แท้ในตอนนี้คือการแต่งนิยาย แต่ทั้งเรื่องสำนวนและความกระชับของพล็อตกับน้อยนิดเหลือเกิน...เวลาให้ไปศึกษาการใช้ถ้อยคำ คำศัพท์ต่างๆ ก็เริ่มหายไป
หนังสืออ่านเล่นฆ่าเวลาที่ผมรักเริ่มถูกเก็บเข้าตู้ และเปลี่ยนมาเซฮัลโหลกับหนังสือเรียนและแบบฝึกหัดแทน
ปีนี้โรงเรียนของผมรณรงค์เรื่องความหวัง...HOPE...ผมควรหวังต่อไปใช่ไหม? ว่าจะต้องมีสักช่วงเวลาหนึ่งที่เป็นของเรา ช่วงเวลาหนึ่งที่คนเราจะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบและหวังไว้กับผลที่จะได้รับ...จะไม่เสียใจกับการกระทำของงตัวเองแม้จะเป็นสิ่งที่โง่มากก็ตาม....
การบ่นจบลงเพียงเท่านี้ เดี๋ยวสักพักจากบล็อกที่เป็นไดอารี่ของ "อิสระสีฟ้า" คงได้ฤกษ์เปลี่ยนเป็น "นิยายสีฟ้า" เสียแล้วสิ :)
ผมให้กำลังใจทุกคนที่กำลังอยู่ในวัยเปลี่ยนแปลงนะครับ ใครที่มีความรู้สึกเหมือนผมก็มาพูดคุยกันได้นะ ผมอัพบล็อกทุกวันที่มีความรู้สึกแปลกๆ ในจิตใจนั่นแหละครับ ราตรีสวัสดิ์
Fate & Candy
19/11/12